Χαριτωμένα και όχι περιστατικά στα φιλανθρωπικά βιβλιοπωλεία της Aγγλίας

Μετά από εφτάχρονη εμπειρία στα φιλανθρωπικά βιβλιοπωλεία της αγγλίας αποφάσισα να καταγράψω τα περιστάτικα που έχουν μείνει στη μνήμη ως τα πιο αστεία, γλυκά, πικρά ή απλώς εξαιρετικά.

666

Ο κύριος που πιστεύει πως σε κάθε κωδικό στο οπισθόφυλλο των βιβλίων κρύβεται ο αριθμός 666 (και όχι το isbn όπως πιστεύαμε μέχρι τώρα). Και με γυμνό μάτι μπορεί κανείς να το δει αλλά ο ίδιος έχει μεγεθύνει πάρα πολλούς τέτοιους κωδικούς και τους έχει κολλημένους στον τοίχο στο σπίτι του και τους έχει μελετήσει. Δεν είναι τυχαίο φυσικά, τα βάζουν επίτηδες έτσι τα νούμερα γιατί κάποιος, κάτι ύποπτο συμβαίνει. Κι η κοπέλα στο ταμείο, με την οποία μοιράστηκε αυτήν την πληροφορία, ήρθε αμέσως να με ενημερώσει πως είναι κατενθουσιασμένη με την καινούρια της δουλειά. Κι αν ο κύριος έχει δίκιο;

Α-Ζ

Υπάρχει ένας πελάτης που αγοράζει συνέχεια ταξιδιωτικούς οδηγούς. Δεν τον απασχολεί η χρονιά έκδοσης, δεν ξέρω τι τον απασχολεί, το κείμενο; Οι φωτογραφίες; Δεν ξέρω, γιατί δεν μιλάει ποτέ απλά τους αγοράζει. Πρόσφατα άρχισε να αγοράζει και βιβλία μαγειρικής. Και ζαχαροπλαστικής. Και πάλι δεν μπορώ να διακρίνω κάποιο κριτήριο στις αγορές του. Ξέρω όμως ότι είναι πάρα πολλά και με έχει φάει η περιέργεια τι τα κάνει όλα αυτά. Δεν έχει σταματήσει να αγοράζει τους οδηγούς φυσικά. Μάλιστα συνήθως έρχεται κάθε μέρα, διαλέγει τα βιβλία από τις δύο αυτές κατηγορίες, τα βάζει στην άκρη και τα πληρώνει κάθε Παρασκευή. Και πάντα 30 λίρες, όχι παραπάνω. Η περιέργεια μου έχει κορυφωθεί. Τι δουλειά κάνει, τι τα θελει τα βιβλία, πού τα βάζει. Είναι κάπως παχουλός και πάντα κρατάει μια σοκολάτα στο χέρι και μια κοκα κόλα. Εχτές τον έπιασα να κλέβει τον οδηγό για τη Βαρκελώνη και για το Βιετνάμ. Μπορεί να ήθελε να τελειώσει το Β.

Ο Σερ

Στο βιβλιοπωλείο στο μικρό χωριό που δουλεύω έρχεται σχεδόν κάθε μέρα και φορά ένα μακρύ παλτό χειμώνα καλοκαίρι μαύρο. Εγώ τον βρίσκω συμπαθέστατο, διασκεδαστικό και σπιρτόζο. Οι παλιότεροι με προειδοποίησαν να τον προσέχω και να μην του μιλάω και πολύ. Απόρεσα γιατί εγώ τον βρήκα πολύ πιο ενδιαφέροντα από αυτούς που με προειδοποίησαν. Μου μίλαγε για ιστορικά γεγονότα και παλιότερα μεγαλεία, μου είπε για τότε που τον έκαναν Sir και για την πανέμορφη πρώην γυναίκα του, για τα δύο πανέξυπνα παιδιά του και για το πώς ήταν το χωριο πριν πολλά χρόνια. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ήταν εκλεπτυσμένη και τα ανέκδοτα που έλεγε ήταν σόκιν μιας άλλης εποχής. Ανυπομονούσα να μπει στο μαγαζί. Μετά μου είπαν πως αυτοανακηρύχτηκε Sir μέσω του διαδικτύου και ότι η γυναίκα του τον παράτησε και είναι μέθυσος και φτωχός και εγώ τον αγάπησα ακόμα παραπάνω.

C2 H5 OH

Η μεθυσμένη εθελόντρια. Έπρεπε να το είχα φανταστεί μιας και ήρθε στο μαγαζί για να εκτίσει την ποινή της για μεθυσμένη οδήγηση. 500 ώρες κοινωνικής εργασίας δεν πρόλαβε να τις ολοκληρώσει. Ήταν παραμονές χριστουγέννων και ήρθε αργοπορημένη στη βάρδιά της κρατώντας 3 σειρές φωτεινά λαμπάκια που επέμενε να κρεμαστούν γύρω γύρω στο μαγαζί. Επέμενε, φώναζε, ούρλιαζε, έκλαιγε κι έφυγε τελικά χωρίς να τα κρεμάσει. Την ξαναείδαμε στο χριστουγεννιάτικό εορταστικό δείπνο στην πιτσαρία της γειτονιάς. Ήταν καλεσμένη φυσικά αλλά δεν περιμέναμε να έρθει ήδη μεθυσμένη και να σηκωθεί για πρόποση που κατέληξε σε φωνές και κλάμματα. Έφυγε μετά από λίγο ή τη διώξαμε, δεν θυμάμαι με σιγουριά, και εμφανίστηκε ο άντρας της ο οποίος άρχισε να με κατηγορεί γιατί την άφησα εγώ να πιει. Τι να πει κανείς!

Ποίηση

Είχε κάνει κάποτε τηλεοπτική καριέρα και όλοι τον γνώριζαν. Μα και τώρα, 40 χρόνια μετά, όλοι τον γνωρίζουν γιατί διοργανώνει τις ποιητικές βραδιές στο τοπικό βιβλιοπωλείο μας. Πραγματικός διασκεδαστής μαζί με την κόρη του -ηθοποιός κι αύτη με περίσσιο ταλέντο- ξεσηκώνουν το πλήθος κάθε πρώτη Πέμπτη του μήνα. Και ποιος δεν είναι εκεί! Ο ποιητής με το φουλάρι και την κακή άρθρωση, ο συνταξιούχος κηπουρός που θα 'θελε να θα 'θελε να 'ναι στιχουργός, ο hispanoblante νεαρός που όμως δυσκολεύεται να διαβάσει ποίηση στα ισπανικά, η ηλικιωμένη κυρία που έβαλε τα καλά της τα γυαλιστερά  και θρηνεί τη συγχωρεμένη τη μαμά της και τα συγχωρεμένα της τα νιάτα, η ηθοποιός που είχα δει στην Εμανουέλα στο Σόχο και είναι η αγαπημένη όλων χωρίς πόθο και φυσικά εγώ, η ελληνίδα που κρίνει και καταγράφει τα δρώμενα, έχω και βίντεο!

Θέμα βάρους

Όταν δούλευα στο κατάστημα της Διεθνούς Αμνηστίας στην κάπως πιο αναβαθμισμένη περιοχή Kentish Town, κοντά στο Camden, ο κόσμος είχε άλλου τύπου ανησυχίες. Έξαλλη μπήκε κάτοικος της γειτονιάς να ζητήσει από την Αμνηστία να δράσει άμεσα για το θέμα που είχε προκύψει μετά από προσεκτικούς υπολογισμούς της. Αναστατώθηκα για μια στιγμή και την άκουσα προσεκτικά: Η Μεγάλη Βρετανία είναι νησί και το βάρος των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν συν το βάρος των κτιρίων που έχουν κτιστεί είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα βουλιάξουν τη γηραιά Αλβιώνα. Δεν παίζεις με αυτά και έτσι αφού έβγαλα την ουρά μου απέξω μιας και δεν έχω αμάξι και μένω σε ένα πολύ ελαφρύ σπίτι, τη διαβεβαίωσα πως θα μεταφέρω τη μελέτη της στα headquarters και εκείνη έφυγε ξαλαφρωμένη. 

Αυτά τα λίγα για την ώρα, θα επανέρχομαι με περισσότερα τραγελαφικά εκείνου του μικρού μου κόσμου.

Το ιντερβιού!

Και βάζει ταγεράκι το κοριτσάκι

Και πάει κουνιστό και λυγιστό το τακουνάκι

Φτάνει στο σημείο το σωστό

Και τουαλέτα αναζητάει στο λεπτό

Τα παγκόσμια τα starbucks τα καφέ

Σώζουνε τον κόσμο με σουξέ

Είναι η ώρα του ιντερβιού

Και δεν υπάρχει ούτε ένα ντεζαβού

Η μια κυρία αυστηρή ή άλλη πιο καλή

Σαν τις ταινίες με ανατροπή

Ίδρωτας τρελός τρέχει στη μασχάλη με πάθος

Κι η μπλούζα η δανεική σημαδεύεται σε βάθος

Ε: Μήπως στρεσάρεστε εύκολα?

Α: σε καμία περίπτωση! δεν βάζω ποτέ τα κλάματα στη δουλειά, δεν ιδρώνω ποτέ και ξέρω και να επιβάλλω αυτό που θέλω!

Ε: το μεγαλύτερο πλεονέκτημά σας?

Α: ότι ποτέ δεν θα κάνω αυτή την ερώτηση όταν πάρω τη δουλειά σας

Τέλος. Όλα καλά. Η ψευδαίσθηση της επιτυχίας διάχυτη. Οι φίλοι ενημερώνονται για το επίτευγμα τούτο. Χαλάλι τα έξοδα, το μάφιν του starbucks, τα τακούνια και ο ιδρώτας. Δύο μέρες μετά, το ηλεκτρονικό γράμμα το απορριπτικό έρχεται και το ντελίριο σταματά. Ενημερώνονται οι φίλοι, οι γονείς και οι λοιποί γνωστοί. Πάει κι αυτό. Ησυχία μέχρι το επόμενο…

Όταν γίνω αφεντικό θα γίνει χαμός!!

Blod, tears and sweat!!!

Πηγαίνοντας σχεδόν καθημερινά σε συνέδρια που πραγματοποιούνται ανά την Αττική αντικρίζουν πολλά τα μάτια μου κι ακούνε πολλά τ’ αυτιά μου που κρίμας είναι να μην τα καταγράψω γιατί γερνάμε κιόλας και ξεχνάμε. Άσε που είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο ότι κανείς από τους ενδιαφερόμενους δεν πρόκειται να διαβάσει ποτέ αυτό το κείμενο, όποτε μιλάμε εκ του ασφαλούς.

Ξεκινάμε λοιπόν:

- Αυτοί οι επιστήμονες (διαφόρων πεδίων, συλλεκτών πλείστων πτυχίων και ενίοτε αγοραστών ποικίλων βαφών μαλλιού) που είναι συμπαθείς μέχρι ενός σημείου. Χάρη μας κάνουν γενικώς που μας μιλούν αλλά παραμένουν συμπαθείς.

- Η κυρία επιστημόνισσα-φιλοσόφισα που καταχάρηκε που της δώσαμε σημασία και θέλει να δημοσιεύσει ό,τι έχει και δεν έχει ηχογραφήσει ή βιντεοσκοπήσει στη ζωή της (αναλυτικότατο email που περιγράφει τις επιτυχίες της των δέκα τελευταίων χρόνων)

- Από τα highlights της οκτάμηνης τούτης εμπειρίας είναι φυσικά ο Batman! Τούρκος γιατρός, μέγας επιστήμων και αντίπαλος του Superman. Αλήθεια τον είδα με τα μάτια μου!

- Αυτοί που δεν θέλουν να τους δημοσιεύσουμε γιατί έχουν unpublished data. Δεκτόν αλλά σιγά μωρέ και ποιος θα τα δεί?

- Αυτοί που ξεπερνούν τον χρόνο ομιλίας τους, γίνονται εξαιρετικά βαρετοί, αγανακτούν όταν τους σταματούν και φεύγουν από την αίθουσα βαθιά προσβεβλημένοι.

- Οι επόμενοι ομιλητές από αυτούς που έχουν ξεπεράσει το χρόνο τους και έχουν φορτώσει άσχημα και άρα, έτσι για μούρη, ξεπερνούν κι αυτοί το δικό τους χρόνο.

- Οι κοντοί. Αγαπημένοι φίλοι κοντοί (ονόματα δε λέμε) μη με βρίσετε γι’ αυτήν την παρατήρηση. Σκεφτείτε απλώς ότι εσείς μέχρι τώρα δεν έχει τύχει να μιλήσετε πίσω από ένα podium και να μας χαρίσετε ένα εκπληκτικό πλάνο ματιών και στην καλύτερη και μύτης.

- Οι φαλακροί. Δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα, εκτός αν αντανακλούνται πάνω τους τα φώτα της αίθουσας. Γενικώς καλοί άνθρωποι, αλλά πάρα πολλοί και απλώς ήθελα να το αναφέρω.

- Οι διοπτροφόροι. Ένα 70% θα έλεγα.

- Οι κινέζοι. Έχουν δίκιο κάτι γνωστοί μου που δεν τους συμπαθούν. Χαμός! Άπταιστα αγγλικά, τρομερή ενέργεια, ατέρμονη διασκέδαση...

- Οι γραμματείες και διοργανωτές των συνεδρίων. Ποικίλουν από πολύ εξυπηρετικοί μέχρι πολύ μαλάκες. Ας μην αναφέρω ονόματα τουλάχιστον μέχρι τη λήξη της σύμβασης.

- οι μπουφέδες. Εξαιρετικοί!!! Μόνο το Hilton να αποφύγετε, ούτε ένα κεκάκι οι τσίπιδες

- Τα power points. Μα πώς κάναν διαλέξεις οι άνθρωποι τότε παλιά χωρίς την τεχνολογία?

Πάνε πέντε μήνες που έχει τελειώσει αυτή η ιστορία με τα συνέδρια, απλώς τώρα βρήκα το κείμενο και είπα να το αναρτήσω γιατί συγκινήθηκα κιόλας βρε παιδί μου! ωραίες εποχές, ατέλειωτες ώρες σε ξενοδοχεία, μουσεία, συνεδριακά κέντρα, πολύ βαρεμάρα, πολύ γκρίνια αλλά είχε και πλάκα εν τέλει! και λεφτά, για να μην ξεχνιόμαστε! 

"Πολύ αργός για να πεθάνει"

πέθανε! πέθανε! ΠΕΘΑΝΕ! ο μέντορας, ο δάσκαλος, ο αρχηγός!
στεναχωρήθηκες? εγώ καθόλου και επιχειρηματολογώ για να μην παρεξηγηθώ:

1. είχα κοιμηθεί στο μετέωρο βήμα του πελαργού, παρόλο που αναγνωρίζω
πως είναι καλή ταινία (μπορώ να κάνω κι αλλιώς;)
2. είδα τρεις ταινίες του τότε για το ΕΚΚ και τις τρεις στο γρήγορο
γιατί βαριόμουν...
3. γιατί δεν γινόταν απλώς φωτογράφος; (επειδή όλοι λένε "τι ωραία
φωτογραφία...." που εντάξει είναι...)
4. τον είχα γνωρίσει από κοντά φυσικά γιατί κινούμαι στο χώρο του
κινηματογράφου (ήμουν και σκριπτ κάποτε) και ήταν πολύ αγενής απέναντί
μου και ψωνισμένος. Ημασταν οι δύο μας μόνο γιατί είχε έρθει στο
γραφείο απόγευμα για να ελέγξει αν ψηφιοποιήθηκε καλά μια ταινία του.
5. όλοι στο ΕΚΚ λέγαν συνέχεια πόσο τσιγγούνης ήταν, κακό αφεντικό και
γενικώς αντιπαθής
6. ε τί άλλο πια
7. να πεθάνει ο kusturica ναι. εκεί να στενοχωρηθώ ναι.

Φιάσκο στο Μέγαρο με το Γιώργο

Τρώει τα νύχια του ο Γιώργος Β.

Κι αγωνιά μην παραπατήσει η φίλη του

Η Ρούλα Π.

Σκυμμένο το κεφάλι

Σκυμμένα και τα χείλη

Έτσι να ξεπροβάλλει το τρυφερό το στρουμπουλό το διπλοσάγονο

Κι η Ρούλα συνεχίζει. Σωστές παύσεις, καλή άρθρωση και τονισμός όπου χρειάζεται. Αυτό έλειπε δα!

Μα δύσκολο να κερδίσει την προσοχή όταν είναι αυτός εκεί. Ο Γιώργος

Θύμησες μου’ ρχονται στο μυαλό. Κακές και αστείες. Καλές πάντως όχι

Τί έχουν τα χεράκια μου;

Νέα έργα, νέα βιβλία και νέους φίλους έκανε – πάνε οι παλιοί

Γελάει με τα έργα του. Τόσο περήφανος, τόσο χαριτωμένος

Ο κύριος με το κινητό στο «κανονικό» κεραυνοβολείται. Ο δόλιος.

Α να και τα γαλλικά

Και να κι ο Derrida, ο Deleuze, ο Lacan…. Αγαπημένοι…

Πέθανε κι ο Derrida

Κι ένα αγγελτήριο θανάτου έξω από το Πάντειο πάνω στην κολώνα δίπλα στο πανό

Φιάσκο!

Με τη νέα τη δουλειά, μεγαλεία ζω τρελά!

Στα προπύλαια μπροστά

Στήσαν σκυλιά στη σειρά

Το χώρο να μυρίσουν

Τον Παπούλια να καλωσορίσουν

Κουστουμάτοι όλοι με χαμόγελα σωστά

Και δόντια λαμπερά

Υποδέχονται όλο χαρά

Αφρόκρεμα σωστή

Από Διαμαντοπούλου μέχρι Γουλανδρή

Αριστείο απονέμουν σε προσωπικότητες λαμπρές

Ίσως χρήματα γυρεύουν κι αυτές οι άμοιρες φτωχές

Έβαλα τακούνια δανεικά εγώ

Και κίνησα να πάω στο χορό

Του πρέπει και του ήθους

Του κάλλους και του πλήθους

Εμάς όμως γιατί μας νοιάζει

Και ο πρόεδρος διατάζει

Προσοχή να στέκεσαι κι εσύ

Και να χαίρεσαι τούτη την κενή γιορτή

Στην ουρά του ΙΚΑ

Στην ουρά του ΙΚΑ

Μία κυρία έστεκε γυρτή

Μαζί με πλήθος άλλων να παρακαλεί.

Ζητάει ραντεβού

Να δει το γιατρό

Απεγνωσμένα

Να τη σώσει από το κακό.

Η κοπέλα στο γκισέ

Καλή και τρυφερή

Της απαντά

με ντροπαλή φωνή.

Σε δύο μήνες 
και πέντε μέρες 
και έξι ώρες ακριβώς

Άνοιγμα βρίσκω ιδανικό

Και τότε η καλή κυρά

Αφρίζει μονομιάς και λέει

Σε δύο μήνες κοπέλα μου καλή

Γιορτή θα έχουμε τρανή

Το θάνατό μου να χαρούν

Του ΙΚΑ οι γιατροί.

-------------------------------------------
 

Από γραφείο σε γραφείο θα γυρνώ

Λεφτά για έναν κηδεμόνα θα ζητώ

κι όταν βλέπω ταμεία με ουρά

στήνομαι κι εγώ μες στη χαρά

και πιάνω κουβεντούλα ψιλή

και γνωρίζω τη ζωή

τα προβλήματα του μπροστινού

και τη φωνή του πισινού

τις κραυγές του διπλανού

και τις πομπές του χθεσινού

ώσπου έρχομαι μπροστά

τους ζητάω τα λεφτά
και με στέλνουνε στο 3

και τα ξαναζώ όλα με λατρεία

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

Μία εταιρεία με καλό σκοπό (ονόματα δε λέμε, υπολείψεις δε θίγουμε). Στην εταιρεία λοιπόν αυτή συμβαίνουν καθημερινά κωμικοτραγικά πράγματα, τέτοια που δε βαριέσαι ποτε εκεί. Μπορεί να συγχύζεσαι αλλά τουλάχιστον υπάρχουν πολλές εκπλήξεις και υλικό για ένα τέτοιο ημερολόγιο.

Δύο αφεντικά, διπλό το κακό (θα μου πεις και ποιος έχει καλό αφεντικό, αλλά μερικές φορές το πράγμα εκτροχιάζεται ακόμα και σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων). Θα αναφερθώ σε διάφορα γεγονότα που έχουν σημαδέψει τους τρεις μήνες συνύπαρξής μου με αυτα (τα αφεντικά) και με έμαθαν να βρίζω καλύτερα, να αντιπαθώ καλύτερα, να λέω ψέματα καλύτερα, γενικώς να είμαι καλύτερος άνθρωπος. 

Βασικά στοιχεία που θα πρέπει να γνωρίζουν οι αναγνώστες:

α. Στην εταιρεία έχω προσληφθεί ως υπεύθυνος γραφείου τύπου, επικοινωνίας, διαφήμισης ή κάτι τέτοιο, παρόμοιο, συγκεχυμένο που έχει απειροελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.

β. Στην πραγματικότητα λοιπόν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι και εξαιρετικά δυσάρεστο της δουλειάς είναι να τηλεφωνώ σε ιδιώτες και εταιρείες που χρωστάνε χρήματα και να τα απαιτώ με κάθε τρόπο (μεγάλη αποτυχία σε αυτόν τον τομέα αν και έκανα ότι μπορούσα να είμαι αυστηρή, κακιά, απαιτητική, πιεστική, αντιπαθητική σύμφωνα με τις οδηγίες που είχα λάβει).

γ. Ενημέρωση για το τι εκκρεμότητες έχει η εταιρεία, ποια η σχέση με άλλες εταιρείες, τι γίνεται τέλος πάντων δεν έλαβα από πουθενά με αποτέλεσμα σε διάφορα τηλεφωνήματα να απαντώ με τα γελοιοδέστατα «δε έχω γνώση», «δεν είμαι υπεύθυνη γι’αυτό το θέμα» ή ακόμα χειρότερα να απολογούμαι και να λέω ψέματα.

δ. Από τις πρώτες μέρες στη δουλειά υπάρχει από παντού η προειδοποίηση «μην τους πιστέψεις ό,τι κι αν σου πουν», «ψάξε για άλλη δουλειά» και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

1. Το αφεντικό μου τις περισσότερες μέρες δε μου λέει καλημέρα απλώς μου ζητάει κατευθειαν να του παραγγείλω το καφεδάκι του γιατί το δικό του το χεράκι μάλλον δεν μπορεί να το κάνει.

2. Το ίδιο αφεντικό μου ζητάει λεφτά για τσιγάρα και για καφε (για δεύτερη φορά τον ίδιο μήνα) με την απλή δικαιολογία ότι δεν έχει καθόλου και χωρίς να κάνει κανένα λόγο για να τα επιστρέψει

3. Το προαναφερθέν αφεντικό μου ξεμένει από βενζίνη και μου ζητάει να πάω να βρω βενζινάδικο, μπιτόνι και βενζίνη και να πάω να τον γεμίσω (μαντέψτε ποιος πληρώνει τη βενζίνη!!!)

4. Το άλλο αφεντικό μού ουρλιάζει πάνω από το γραφείο μου και παραλογίζεται μέσα στον πανικό του να αποφύγει όλες τις επιταγές που του ζητάω για τους άπειρους οφειλέτες ενώ εξυπακούεται ότι μου αρνείται τα 10 ευρώ για το ταξί που του ζήτησα εγώ (η έκφραση του προσώπου του έμοιαζε σαν και να του ζήτησα εκατομμύριαααα). Μάλλον επειδή μόλις γύρισε από ταξιδάκι αναψυχής στο Παρίσι είναι κουρασμένος.

5. Επιμένει να στολίσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο εν μέσω καταστροφής και επικείμενης χρεωκοπίας.

6. Το ίδιο αφεντικό εξαπολύει απειλές για τους υπόλοιπους υπάλληλους μέσω εμού ενώ ταυτόχρονα το μάτι είναι γουρλωμένο και το σαλάκι έτοιμο για εκσφενδονισμό κι ενώ εγώ νευριάζω με την εντελώς ανήθικη τακτική του, κρατιέμαι να μη γελάσω με αυτή την «εκφοβιστική» φάτσα που αντικρίζω μπροστά μου από ένα άτομο που έχει χάσει εδώ και καιρό κάθε ίχνος σεβασμού σου.

7. Το προηγούμενο αφεντικό (αυτό με τον καφέ, τα τσιγάρα και τη βενζίνη) παραιτείται μια φορά τουλάχιστον το μήνα για εντυπωσιασμό και επιστρέφει λέγοντας... τίποτα, αλλά έχοντας τσεπώσει το κατιτίς του από το έτερο boss που τυχαίνει να διαχειρίζεται και το χρήμα!

8. Με το νέο έτος γίνεται μία πολύ επικοδομητική συζήτηση για το μέλλον της εταιρείας και με αφορμή κυρίως τον σχεδόν αρνητικό τζίρο της εταιρείας τα αγαπημένα μου αφεντικά μου ζητούν να δεχτώ 200 ευρώ μείωση του μισθού μου την οποία φυσικά θα καλύψω με ποσοστά από τον (ανύπαρκτο) μηνιαίο τζίρο.

Φανταστικό μου αφεντικό

Πόσο σ’αγαπώ

Ό,τι κι αν σου πω

Δεν είναι αρκετό

Θέλω να σε υπηρετώ

Με πάθος φοβερό

Να σου φτιάχνω τον κάφε

Να πληρώνω τον μπουφέ

Να σου στήνω το κωλί

Και να σ’ευχαριστώ πολύ

Λαλαλαλαλα

Τσακίστεεεεεε τουςςςςςςς

Δυστυχώς έχω να σας ανακοινώσω πως παραιτήθηκα, το ξέρατε θα μου πείτε ή και να μην το ξέρατε το φανταζόσασταν. Άρα δεν έχω πολλά άλλα νέα γεγονότα να προσθέσω εκτός από κάποια που μπορεί να ανασύρω από κάπου βαθιά που τα έχω απωθήσει. Συνεπώς, έτσι για να υπάρχει μια συνέχεια, καλώ τους αναγνώστες μου (το τεράστιο αυτό πλήθος κυρίως αγνώστων) να εκφράσει τις δικές του παρόμοιες εμπειρίες και να βραβεύσουμε το καλύτερο χειρότερο αφεντικό!

Συγκατοίκηση (αφιερωμένο...)!

Η μοναξιά στο σπίτι είναι καλό πράγμα. Ενίοτε. Ενίοτε πάλι όχι και τόσο. Ξαφνικά, μα εντελώς, αποφασίζεις να κάνεις κάτι που το είχες στο μυαλό σου ασχημάτιστο και να που με μία αφορμή γίνεται πραγματικό. Λένε, οι φήμες, οι άνθρωποι, οι μεγαλύτεροι, οι έμπειροι, πως η συγκατοίκηση είναι ρίσκο. Θα συμφωνήσω εν μέρει. Η συγκατοίκηση είναι ένα μεγάλο βήμα σε κάθε σχέση. Αν το κάνεις με το σωστό άνθρωπο (κλισέ ε?) θα πετύχει.

Συνταγή της καλής συγκατοίκησης:

α) Επιλογή συγκατοίκου. Αρκετά βασικό το να διαλέξεις έναν άνθρωπο που συμπαθείς τουλάχιστον, αν όχι αγαπάς, ώστε να μπορέσεις να δεχτείς κάποια ελαττώματά του όπως και αυτός, ακόμα καλύτερα αν δεν έχεις και δεν έχει κανένα, αλλά ως γνωστόν όλοι έχουμε.

β) Καθαριότητα. Οι κοινόχρηστοι χώροι είναι καθημερινή φροντίδα και των δύο. Το δωμάτιο του καθένα είναι off limits για τον άλλο.

β1) Παράμετρος της καθαριότητας. Αν τυχαίνει (πάντα τυχαίο παράδειγμα) ο ένας από τους δύο να είναι πιο τακτικός από τον άλλο, καλό θα ήταν να συμβιβαστεί ο άλλος και όχι ο τακτικός...

γ) Καλεσμένοι. Γκόμενοι, φίλοι, reunions επιτρέπονται αρκεί να είναι γνώστης της επικείμενης κατάστασης και ο έτερος συγκάτοικος.

δ) Επικοινωνία. Απαραίτητο είναι όποιο παράπονο υπάρχει να ειπώνεται αμέσως και να μη μένουν απωθημένα που μπορεί να εγείρουν καυγάδες και ηλίθια υπονοούμενα.

ε) Επικοινωνία no2. Καλό είναι να μένετε και μόνοι σας ενίοτε και να μην έχετε συνέχεια κόσμο ή να λείπετε από το σπίτι για να καταλάβετε ότι είστε οι δυο σας πλέον σε ένα κοινό χώρο.

στ) Έξοδα. Διαιρεμένα διά δύο. Δεν είπαμε να μοιράζετε το γάλα που πήρατε γιατί ξεμείνατε ξαφνικά, μιλάμε για τα χοντρά έξοδα του σπιτιού.

Eίναι λοιπόν δυνατόν να μην υπάρξει κάτι αρνητικό σε μια συγκατοίκηση! Τουλάχιστον στη δικιά μου. Εκείνες οι ωραίες στιγμές μοναξιάς που ακούς τη μουσική που θες, διαβάζοντας το βιβλίο σου ή μαγειρεύοντας γυμνός μπορείς ακόμα να τις έχεις ίσως πιο περιορισμένες, ίσως και όχι. Το τελευταίο εξαρτάται από την σχέση σου με τον συγκάτοικο. Εκείνες οι άσχημες στιγμές μοναξιάς που γυρνάς στο σπίτι μετά τη δουλειά και δεν έχεις σε ποιον να πεις τον πόνο σου για το αφεντικό σου, για την πολύ δουλειά ή για τον πελάτη που σε εκνεύρισε τελείωσαν. Α, εκτός αν δεν έχει καμία όρεξη ο άλλος να σε ακούσει, οπότε πρέπει να το σεβαστείς, τουλάχιστον για κανά μισάωρο!!

Σε γενικές γραμμές όμως έχεις ένα οικείο πρόσωπο που ανυπομονείς να δεις στο τέλος της μέρας, που όταν έχει αποκοιμηθεί όταν γυρίσεις του ρίχνεις μια κουβέρτα πάνω του και τον κοιτάς επίμονα μέχρι να ξυπνήσει και να τον πρήξεις με τα νέα σου, που γελάτε ή κλαίτε μαζί με τις βλακείες της τηλεόρασης, που κάνετε το τελευταίο και καλύτερο τσιγάρο της ημέρας με ένα ποτήρι κρασί, που βρίζετε αυτόν που σας πλήγωσε μαζί, που χαίρεται με τη χαρά σας χωρίς ζήλιες μέσα στη μαύρη νύχτα, που μοιράζεστε τα ψώνια και τη διασκεδαστική εβδομαδιαία επίσκεψη στο super market. Και όλα αυτά είναι που έχουν σημασία.

Δε λέω, υπάρχουν άνθρωποι που θα πουν ότι αυτά συμβαίνουν πολύ σπάνια και ότι γενικότερα υπάρχει γκρίνια, διαφωνίες, προβλήματα οικονομικά ή καθαριότητας ή συνεννόησης ή τελος πάντων τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα και η σχέση είναι τελείως επιφανειακή και μπλα μπλα μπλα. Μπορεί να συμβαίνουν κι αυτά αλλά δικό μου είναι το κείμενο, δικιά μου η εμπειρία κι ό,τι θέλω γράφω!!!!